สระ

รูปสระ สระในภาษาไทยนั้นเเปลกออกไปจากบาลี เเละสันสกฤต เเละภาษาอื่นๆ ที่ถ่ายเเบบมาด้วยกัน คือ ภาษาเหล่านั้นมีรูปสระเป็น ๒ ชนิด ใช้ เขียนโดดๆ ชนิดหนึ่ง ใช้ประสมกับพยัญชนะอีกชนิดหนึ่ง เเต่ในภาษาไทยมีเเต่รูปสระ ที่ใช้ประสมกับพยัญชนะอย่างเดียว เมือ่ต้องการจะเขียนโดดๆก็เอาตัว อ ซึ่งจัดเป็นพยัญชนะมาประสมเข้า ออกเสียงเช่นเดียวกับสระเปล่า เช่น อา, อู, เอ, เป็นต้น เว้นเเต่สระ ฤ ฤา ฦ ฦา ๔ ตัวนี้เขียนโดดๆก็ได้ ประสมกับพยัญชนะก็ได้ เช่นเดียวกับสระอังกฤษ เเละรูปสระนั้นบางทีก็ใช้ รูปเดียว เป็นสระหนึ่ง บางทีก็ใช้หลายรูปประสมกันเป็นสระหนึ่ง มีต่างๆกันเป็น ๒๑ รูป ดังนี้ 1. -ะ เรียก วิสรรชนีย์ สำหรับประหลังหรือเป็นสระอะ เเละประสมกับรูปอื่น เป็นสระ เอะ เเอะ โอะ เอาะ เออะ เอียะ เอือะ อัวะ 2. -ั เรียก ไม้ผัด หรือ ไม้หันอากาศ สำหรับเขียนข้างบนเป็นสระ อะ เมื่อมีตัวสะกด เเละประสมกับรูปอื่นเป็นสระ อัวะ อัว

3. -็ เรียก ไม้ไต่คู้ สำหรับเขียนข้างบน เเทนวิสรรชนีย์ในสระบางตัวที่มี ตัวสะกด เช่น เอ็น เเอ็น อ็อน ฯลฯ เเละใช้ประสมกับตัว ก เป็นสระ เอาะ มีไม้โท คือ ก็ อ่าน (เก้าะ)

4. -า เรียก ลากข้าง สำหรับเขียนข้างหลัง เป็นสระ อา เเละประสม กับรูปอื่น เอาะ อำ เอา ู

5. -ิ เรียก พินทุ์ อิ สำหรับเขียนข้างบนเป็นสระ อิ เเละประสมกับรูปอื่น เป็นสระ อี อึ อื เอียะ เอีย เอือะ เอือ เเละใช้เเทนตัว อ ของ สระ เออ เมื่อมีตัวสะกดก็ได้ เช่น เกอน เป็น เกิน ฯลฯ

6. -่ เรียก ฝนทอง สำหรับเขียนข้างบนพินทุ์ อิ เป็นสระ อี เเละประสม กับรูปอื่นเป็นสระ เอียะ เอีย

7. -ํ เรียก นฤคหิต หรือ หยาดน้ำค้าง สำหรับเขียนข้างบนลากข้าง เป็นสระ อำ บนพินทุ์ อิ เป็นสระ อึ ในภาษาบาลีเเละสันกฤตท่านจัดเป็นพยัญชนะ เรียกว่า นิคหิต หรือ นฤคหิต สำหรับเขียนบนสระในภาษาบาลี อ่านเป็น เสียง ง สะกด เช่น กํ กึ อ่านว่า กัง กิง ในภาษาสันสกฤต อ่านเป็นเสียง ม สะกด เช่น กํ กึ อ่านว่า กัม กิม โบราณนำมาใช้เช่น ชุมนุม ฯลฯ

8. “ เรียก ฟันหนู สำหรับเขียนบน พินทุ์ อิ เป็นสระ อือ เเละ ประสมกับสระ อื่นเป็นสระ เอือะ เอือ

9. -ุ เรียก ตีนเหยียด สำหรับเขียนข้างล่างเป็นสระ อุ

10. -ู เรียก ตีนคู้ สำหรับเขียนข้างล่างเป็นสระ อู

11. เ- เรียก ไม้หน้า สำหรับเขียนข้างหน้า รูปเดียวเป็นสระ เอ สองรูป เป็น สระ เเอ เเละประสมกับรูปอื่นเป็นสระ เอะ เเอะ เออะ เออ เอียะ เอีย เอือะ เอือ เอา

12. ใ เรียก ไม้ม้วน สำหรับเขียนข้างหน้าเป็นสระ ใอ

13. ไ เรียก ไม้มลาย สำหรับเขียนข้างหน้า เป็นสระ ไอ

14. โ เรียก ไม้โอ สำหรับเขียนข้างหน้า เป็นสระ โอ เเละเมื่อ ประวิสรรชนีย์ เข้าไปเป็นสระ โอะ

15. อ เรียกตัว ออ สำหรับเขียนข้างหลังเป็นสระ ออ เเละประสมกับรูปอื่น เป็นสระ อือ (เมื่อไม่มีตัวสะกด) เออะ เออ เอือะ เอือ

16. ย เรียกตัว ยอ สำหรับประสมกับรูปอื่นเป็นสระ เอียะ เอีย

17. ว เรียกตัว วอ สำหรับประสมกับรูปอื่นเป็นสระ อัวะ อัว

18. ฤ เรียกตัว รึ สำหรับเขียนเป็นสระ ฤ

19. ฤา เรียกตัว รือ สำหรับเขียนเป็นสระ ฤา

20. ฦ เรียกตัว ลึ สำหรับเขียนเป็นสระ ฦ

21. ฦา เรียกตัว ลือ สำหรับเขียนเป็นสระ ฦา ฤ ฤา ฦ ฦา 4 ตัวนี้เป็นสระมาจากสันสกฤต จะเขียนโดดๆก็ได้ ประสมกับ พยัญชนะก็ได้ เเต่ใช้เขียนข้างหลังพยัญชนะ

เสียงสระ ถึงเเม้ว่าสระจะเป็นเสียงเเท้ ซึ่งเปล่งออกมาจากลำคอก็ดี เเต่ก็ต้องอาศัย ฐาน คือที่เกิดบ้างเล็กน้อยเหมือนกัน เเต่ไม่ต้องใช้ลิ้นหรือ ริมฝีปากให้มาก จนทำให้เสียงเเปรไปเป็นพยัญชนะ ในภาษาไทยมีเสียงสระต่างกันเป็น ๓๒ เสียง ซึ่งประกอบขึ้นด้วยรูปสระ ๒๑ ข้างต้นดังนี้

สระเสียงสั้น		สระเสียงยาว
-ะ	อะ	-า	อา
-ิ	อิ	-ี	อี
-ึ	อึ	-ื	อื
-ุ	อุ	-ู	อู
เ-ะ	เอะ	เ-	เอ
เเ-ะ	เเอะ	เเ-	เเิอ
โ-ะ	โอะ	โ-	โอ
เ-าะ	เอาะ	-อ	ออ
เ-อะ	เิิออะ	เ-อ	เิิออ
เ-ียะ	เิอียะ	เ-ีย	เอีย
เ-ียะ	เอือะ	เิ-ืิอ	เอือ
-ัวะ	อัวะ	-ัว	อัว
	ฤ		ฤา
-ำ	อำ
ไ-	ไอ
ใ-	ใอ
เ-า	เิอา