อักษรนำ อักษรตาม

อักษรนำ อักษรตาม
           หมายถึง พยัญชนะสองตัวเรียงกัน  ประสมด้วยสระเดียวกัน  ตัวแรกเป็นอักษรสูง
หรืออักษรกลาง   จะบังคับให้พยางค์หลัง    ซึ่งมีพยัญชนะต้นของพยางค์เป็นอักษรเดี่ยว  
มีเสียงวรรณยุกต์ตามพยัญชนะตัวแรก ตัวอย่างเช่น
           ขยาย   ขย  เป็นอักษรนำ  อักษรตามอักษรตัวแรก  (อักษรสูง) นำอักษรตัวหลัง
ย (อักษรเดี่ยว)    จึงต้อง ออกเสียงวรรณยุกต์ตามอักษรตัวแรก คือ     คำเช่นนี้ เรา
ออกเสียงพยัญชนะตัวแรกเป็นอะ กึ่งมาตรา  ขาย  มีเสียง ว รรณยุกต์จัตวา  ในคำ ขยาย  
จึงต้องอ่านพยัญชนะหลัง   เป็น เสียงจัตวา(อ่านว่า ขะ-หยาย)  
          ตลิ่ง   ตล เป็นอักษรนำ อักษรตาม อักษรตัวแรก ต (อักษรกลาง) นำอักษร
ตัวหลัง ล (อักษรเดี่ยว) เราอ่าน พยัญชนะตัวแรกเป็น อะกึ่งมาตรา พยางค์หลัง ออกเสียง
เป็นเสียงเอก ตามเสียงอักษรกลาง ต ถ้าประสมกับ สระอิ มีวรรณยุกต์เอก อ่านว่า    ติ่ง  
เพราะฉะนั้นพยางค์หลัง  จึง อ่านว่า หลิ่ง   มีคำมากกว่าสองพยางค์ เช่น  อุปราช  ศักราช 
อุปโลกน์       ซึ่งอักษรกลาง  เป็น ตัวสะกดของพยางค์หน้า      บังคับเสียงวรรณยุกค์ของ
พยางค์หลัง   ให้เป็นไป ตามเสียงอักษรกลาง จึงอ่านออกเสียง พยางค์หลังเป็นเสียงเอก
           อักษรนำ อักษรตาม  
มีอีกประเภทหนึ่ง คือ   ห นำ อักษรเดี่ยวทุกตัว  และไม่ออกเสียง ห    ตัวอย่าง เช่น
เหงา หงอย หญ้า หนา หมู หมุน หยัก ไหล แหล่ง หว่าง ฯ.ล.ฯ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: